ชิลๆ

ถึงครึ่งทางแล้ว

มกราคม—เริ่มต้นปีใหม่ และเป็นเดือนที่ผม “ถึงครึ่งทาง” อย่างเป็นทางการของการมาแลกเปลี่ยนและการใช้ชีวิตที่ประเทศไทย เอาจริงๆ มันแอบทำให้ผมกลัวนิดนึงนะครับ เวลาเดินเร็วเกินไปมาก ตอนแรกหนึ่งปีดูยาวมาก แต่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกกังวลด้วยซ้ำว่า…อีกไม่นานผมก็ต้องกลับบ้านแล้ว

ฤดูกาลตรุษจีน

ความรู้สึกนั้นคงยิ่งชัด เพราะมกราคมผ่านไปไวแบบเผลอแป๊บเดียว เดือนนี้ถือว่าเป็นเดือนที่ยุ่งน้อยที่สุดตั้งแต่มาไทย แต่ไม่ใช่เรื่องแย่นะครับ! ที่นครสวรรค์เริ่มเข้าสู่ฤดูกาลตรุษจีน ทั้งเมืองกำลังเตรียมงาน—ซ้อมการแสดง ติดโคม ติดแบนเนอร์ เต็มไปหมด

อ้อ แล้วเดือนนี้ยังมีวันเด็กด้วยนะครับ—ถ้าจะให้เทียบแบบบ้านๆ ก็คือฟีล “วันแม่/วันพ่อ” แต่เป็นเวอร์ชันของเด็กๆ ซึ่งผมว่าดีมากเลย เพื่อนๆ ที่โรงเรียนแอบทำเสื้อยืดให้ เป็นรูปพวกเราแต่ละคนตอนเด็กๆ น่ารักเกินไป

จังหวะชีวิตประจำวัน

ตอนนี้แม่ไม่โอกับน้าอาศิทำงานกันทั้งคู่ พอดีช่วงนี้เป็นฤดูตัดอ้อย ก็เลยแทบทุกวันเขาออกไปไร่ตั้งแต่เช้ามืดจนมืดเลย แล้วแน่นอน…สามเดือนที่ผมมาอยู่กับครอบครัวนี้ก็ “บังเอิญ” เป็นสามเดือนเดียวกับฤดูอ้อยพอดีเป๊ะ โอเค ไม่เป็นไร เดี๋ยวครึ่งปีหลังผมต้องหาเวลาไปเจอครอบครัวนี้ให้มากขึ้น ตอนที่เขาไม่ยุ่งขนาดนี้

ระหว่างนั้น ผมเลยใช้เวลาว่างให้คุ้ม—ไปเจอเพื่อนๆ แล้วก็ไปตามอีเวนต์ต่างๆ ในเมืองบ่อยมาก

แทบทุกวันหลังเลิกเรียนผมมีอะไรทำตลอด ไม่ว่าจะไปคาเฟ่ ไปสอนอังกฤษ หรือแค่นั่งชิลเฉยๆ ตอนนี้เริ่มนับถอยหลังสู่ปลายปีการศึกษาแล้ว เหลืออีกไม่กี่สัปดาห์ก็สอบปลายภาค ช่วงนี้เลยยุ่ง แต่ก็ยังให้ความรู้สึก “ชีวิตท้องถิ่น” อยู่ดี

ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ที่อาชีวะ เราเริ่มมีคลาสศิลปะด้วย แล้วคือ…ผมเซอร์ไพรส์ตัวเองเหมือนกันว่าผมวาดอะไรที่ไม่ใช่สติ๊กฟิกเกอร์ได้จริงๆ

แต่ผมน่าจะชอบถ่ายรูปมาตลอดอยู่แล้ว ในคลาสถ่ายภาพวันจันทร์ เราเรียนเรื่องสตูดิโอ แล้ววันนึงครูไม่สบาย เลยเปลี่ยนมาทำถ่ายรูปนอกห้องทั่วๆ โรงเรียนแทน สนุกมาก

เที่ยวบึงบอระเพ็ด

อีกเรื่องที่คูลมากคือ คุณลุงโฮสต์ของผมขึ้นมาจากกรุงเทพฯ อยู่สุดสัปดาห์นึง ปกติเขาทำงานเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ/สายสืบ ก็เลยลางานยากมากๆ โดยทั่วไปทั้งปีเขาแทบจะกลับบ้านได้แค่ประมาณสามครั้งเอง

สุดสัปดาห์นั้นเราไปเที่ยวบึงบอระเพ็ด ซึ่งเป็นบึงน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดของนครสวรรค์ และใหญ่ที่สุดในประเทศไทยด้วย วันที่ฟ้าใสๆ บางทีคุณแทบมองไม่เห็นฝั่งตรงข้ามเลย มันให้ความรู้สึกเหมือนมองออกไปที่ทะเล—แค่เป็นทะเลน้ำจืดแทน และทั้งบึงค่อนข้างตื้น ฤดูร้อนบางช่วงลึกไม่ถึง 15 ฟุตด้วยซ้ำ มันเลยเหมือนเป็น “ที่ราบน้ำตื้นๆ” มากกว่าเป็นทะเลสาบลึกๆ แบบที่ผมนึกภาพตอนเด็ก

ไทยขึ้น

สุดท้าย ผมรู้สึกว่าเป็นครั้งแรกที่ผม “เข้าใจภาษาไทย” มากกว่าเดิมแบบชัดๆ เลย เดือนที่ผ่านมา ผมตั้งเป้าว่าจะใช้เวลาอย่างน้อยวันละ 90 นาทีฝึกภาษาไทย ไม่ว่าจะเป็นช่วงว่างที่โรงเรียน หรือก่อนนอน

น่าเสียดาย (และเจ็บปวดนิดๆ ที่ต้องยอมรับ) ว่าการอ่านหนังสือมันได้ผลจริงๆ (อืม) แต่ผลพลอยได้คือ ตอนนี้เวลาคนพูด ผมเริ่มจับได้ว่ากำลังคุยอะไรกันบ่อยขึ้นมาก ยังไม่ถึงขั้นพูดคล่องแน่นอน แต่ก็รู้สึกว่าเดินมาถูกทางแล้ว

เพลงไทย

จริงๆ แล้วพอเริ่มตั้งใจเรียนภาษา ผมก็เหมือนเริ่มฟังเพลงไทยเยอะขึ้นด้วย อย่างที่เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ (ตอนผมไปดูคอนเสิร์ต) เพลงไทยดีมากจริงๆ และเพลงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่นี่แบบชัดเจน วงการเพลงไทยใหญ่กว่าที่ผมคิดเยอะ แล้วก็เหมือนแบ่งออกเป็นสองโลก

ฝั่งนึงคือป๊อป/ร็อก/อินดี้สมัยใหม่—วงที่เล่นตามคาเฟ่ แล้วก็ฮิตในกลุ่มวัยรุ่น/วัยมหาลัยของผม อีกฝั่งคือ “ลูกทุ่ง” ซึ่งถ้าจะแปลตรงๆ ก็คือ “ลูกของทุ่ง” (ฟีลคันทรี) แบบ OG ที่เปิดดังๆ จากรถในงานวัด หรือที่แม่โฮสต์เปิดฟังตอนฤดูตัดอ้อย

แต่ยังไงก็ตาม ผมอยากรวมเพลงที่ผมชอบฟังช่วงนี้ไว้สักหน่อย พร้อมเล่าว่าทำไมผมถึงชอบแต่ละเพลง

ก็ประมาณนี้ครับ เดือนนี้เป็นเดือนชิลๆ จริงๆ

ไว้เจอกันใหม่นะครับ

น้ำเหนือ